dwerg

Hoewel we afgesproken hadden bij de Burger King begon onze reis naar Japan om tien uur ’s ochtends bij de schermen met vertrektijden. De sprong naar Heathrow was zo gemaakt waar we onze tijd doodden met het wachten op het korter worden van de rij naar de koffie.

Tijdens de vlucht naar Narita werden de PSP’s tevoorschijn getoverd en werd er heftig gesproken, geboord, zielen gepurificeerd, gerekruteerd en geknokt. Helaas werd onze nacht- en dagrust constant gestoord door twee Britse kinderen die aan het oefenen waren voor de eredivisie. De ochtend bracht in samenwerking met de stewardessen een onherkenbaar Engels ontbijt. Door een incident met staaksijsjes (bird strikes) moesten we een extra rondje rond Narita maken. De kapitein verzekerde ons achteraf met licht trillende stem dat de doorstart een routine manoeuvre was die ze al vaak geoefend hadden.

Vanaf Narita Airport namen we de trein naar Tokyo, onderweg deelde Tammo mee dat dat hij nog niet onder de indruk was maar hij ging proberen onder de indruk te zijn en later melden waardoor hij onder de indruk was. Dit bleek later een bruggetje te zijn bij een tempeltje.

Na een tijdje rondlopen hadden we een taxi gevonden en deze bracht ons in een paar minuten naar ons hotel. In het hotel wachtte ons, naar een taalbarriëre, een geïmproviseerde theeceremonie. Na de thee werd er gebadderd, gedoucht en in kimono’s rondgelopen. Ook de sokjes met een teenuitsparing waren populair… bij Manfred in ieder geval.

Opgefrist trok de groep naar Uena park om zwervers te kijken, een biertje te drinken en snacks te eten. Er waren lelies, schildpadden en zwaanvormige waterfietsen.

Toen de honger inzette werd er door de kleurig verlichte straten van Ueno met behulp van plastic replica’s een maaltijd uitgezocht. Op het menu stond bier, salade, vleesballen en rijst.