dwerg

Maaike en de dagster maakten ons in de vroege middag wakker. Maaike had ontbijt gekocht, de dagster had alleen het locale stuk aarde opgewarmd tot 30 graden celsius. Na het ontbijt en een moeizame douchesessie begaven we ons naar het treinstation in Kawaguchiko om de trein naar Fujiyoshida te nemen. Daar was eerder op de dag het einde van het tweedaagse vuurfestival ingezet.

Het vuurfestival wordt ieder jaar gevierd om de godin van het vuur en de vruchtbaarheid tevreden te stellen zodat ze het aankomende jaar de vulkaan Fuji zal weerhouden van uitbarsten. Een onderdeel hiervan is het verplaatsen van een aantal offerbakjes van de locale tempel naar het centrum van de stad. Het heen en weer dragen van deze bakjes gebeurt niet bepaald efficient en met veel ceremonie. Waarbij ceremonie een vreemde mix tussen religie en (alcohol)gebruiken is.

Er waren twee grote en vier kleine bakjes. De grote werden gedragen door ongeveer 50 man die afwisselend met 30 personen een bak droegen. De kleine bakjes werden gedragen door de locale lagereschooljeugd. Voor zover we begrepen waren de kleinere bakjes een soort van oefening voor het grotere werk.

De grotere bakken werden haast willekeurige en met korte tussenstopjes door de afgezette straten van het stadje getild. Naarmate de dragers meer bier dronken ging het luidruchtiger, sneller en minder recht door de straat. Tot op het punt dat we ons erover verbaasden als het ding ooit nog zijn eindbestemming zou bereiken.

Tijdens één van de tussenstops was een drager zou aardig om ons bier, langwerpige witte radijsjes en gekookte eieren aan te bieden, Maaike kreeg ook nog een mooie bandana met Fuji erop gedrukt. Al met al bleek de locale bevolking een stuk aardiger dan in Tokyo.

Toen het dragen van de bakken steeds chaotischer werd besloten we alvast vooruit te lopen naar de tempel waar oude vrouwtjes al aan het dansen waren en takken uitdeelden aan (jonge) vrouwen die graag een kind wilden krijgen. Maaike wilde er geen, misschien volgend jaar. Op een klein podium beelden een aantal dansers de strijd van de berggoden uit. Een groepje middelbare schooljongeren hingen in traditionele kleding rond alsof het een schooluitje was. De hele ceremonie was in het geheel gezien een stuk informeler dan je bij de meeste westerse geloven ziet.

Maurits en Maaike kochten souvenirs en na een paar uur wachten kwamen de dragers eindelijk aan bij de tempel. Hier werd nog kort een snel rondje om een aantal bomen gerend en met veel geschreeuw vuur, lampen en verwarring kwam er een einde aan het festival. Het was inmiddels donker en we trokken verder naar een pizza restaurantje om de hoek waar pizza met kaas, kaas en kaas gegeten werd. De locale Larelei van het restaurant was zeer aardig.

Onderweg naar huis schaften we een zak met onzinnige dingen aan in de Seven-Eleven. Bonenchips, brood met cake, ontploffende snoepjes, plastic Gundam robots, pluzige sleutelhangers en nog veel meer onzin was onderdeel van de buit en blaast daarmee het verhaaltje uit.