dwerg

Some ISPs and universities block HTTP traffic with either the application/x-bittorrent mime-type or .torrent extension with the excuse that Bittorrent is only used for downloading copyrighted material. Unfortunately for many users, Bittorrent is also the preferred distribution mechanism for many Linux distributions and vidcasts.

We decided to do something about it so we created a small web app to download torrent by proxying them through our server and changing the mime-type and file extension. It’s called txtor and you can find it on http://txtor.dwerg.net.

De tweede sessiedag is duidelijk minder van kwaliteit dus besluit Eloy om met NSBrowser en Ruby Cocoa een Ruby class browser te maken. Ondertussen blijkt de presentatie van Mike McKay, een case-study over het ontwikkelen van een patientvolgsysteem voor HIV patienten in Afrika, overwacht boeiend en weet de dag nog een beetje te redden.

’s Avonds hebben we een afscheidsdiner met een deel van het Rails core team en mede caboosers. Helaas is het restaurant net iets te klein om allemaal aan één tafel te kunnen zitten.

Daarna weer naar de Ambulance Bar voor cocktails tot in de late uurtjes.

Op dinsdag beginnen dan eindelijk de eerste sessies, afgekicked door DHH die in zijn keynote de evolutie van 1.2 naar 2.0 uitlegt. Hij lult wel lekker, wij zijn niet onder de indruk. Anthony Eden vertelt over Active Warehouse, Geoffrey Grossenbach heeft z’n pak aan en praat over CSS en SASSL. Roy Fielding valt erg tegen omdat hij, zoals veel wetenschappers, geen boeiende presentatiestijl heeft.

Na de sessies zijn er gratis biertjes in de congreshotelbar betaald door Thoughtworks. Dylan doet zijn best om ze failliet te krijgen door een hele tafel met bierglazen te te halen à €4.50 per glas. Als we besluiten uit eten te gaan worden we nog kort afgeleid door een goochelaar maar na wat omwegen krijgen we toch een snelle pizza naar binnen.

Dan zijn we precies te laat om nog een plaatsje te vinden op RejectConf, het mini-congresje voor mensen die niet op het grote mensen congres mochten praten. We kunnen niets horen van de praatjes en tot overmaat van ramp wordt de tas van Eloy met zijn laptop en paspoort gestolen.

De tas wordt niet meer gevonden dus we besluiten maar een cocktail te gaan drinken en daarna te gaan slapen.

Lekker uitgeslapen maakten Norbert en ik een rondje Berlijn. Het was een mooie dag, dus het was fijn om buiten te zijn.

Tegen de avond gingen we naar het congreshotel om onszelf aan te melden. Daar haakten we in met 9 anderen om wat te eten. Indiaas. Door fantastisch slechte Europese service konden we net één gang en een bakje salade naar binnen werken voordat we terug moesten voor de opening keynote van Dave Thomas.

In de keynote was Dave een beetje aan het zeuren over hoe iedereen mooie dingen moet maken en dat prototypes een goed idee zijn. Veel open deuren gecombineerd met voeten.

Na de keynote spraken we af met een groep mensen in een cocktailbar, maar niemand behalve wij kwamen daar uiteindelijk aan. Na een paar cocktails ging de bar dicht en moesten we ergens anders heil zoeken. Na een taxiritje bleken de meeste dingen al gesloten of mochten we er niet naar binnen.

Niet zo vreemd voor een maandag, maandagen zijn niet leuk.

Na een korte nachtrust werd de reis naar het oosten ingezet. Bestemming Berlijn. Reizen met de trein is erg comfortabel, je kan makkelijk een beetje rondlopen en af en toe een paar minuten uit de trein. Aangekomen in Berlijn namen we een taxi naar ons appartement waar we Dylan al aantroffen.

Nadat we onze spullen in het appartement neergezet hadden en iedereen zich bij ons verzameld had, gingen we naar ‘Bratwurst on Rails’ een avond georganiseerd door de locale Ruby gebruikersgroep. Binnen was bier en buiten hadden ze barbecues met worsten.

Na een uurtje of vier met mensen gepraat te hebben verhuisden we naar een soort krakerspand met op de bovenste verdieping een café. Om 12 uur werden we dringend, doch zeer onvriendelijk uit het café gezet en besloten we nog even naar de Ambulance Bar te gaan voor een cocktail voordat we het nest in doken.

Yesterday I had a peek behind the scenes of the Bastian (Flash!) videoshoot for the upcoming single ‘Sturdy’ directed by Sandder Lanen.

We had a great time and the guys managed to get almost all of the shots done in one day, which was pretty miraculous if you look at the number of setups they had.

If you live in the Netherlands, the video should show up on your favorite music channel somewhere later this month or maybe next month. A beer for anyone who can spot my back.

De dag begon met een anderhalf uur durende autorit van Choshi naar Narita Airport. Na wat geëmmer met de autoverhuur en aftanken werden we met een shuttle naar het vliegveld vervoerd. Vanaf daar inchecken, security en naar de gate. Bij de gate maakte we netjes onze laatste yen op aan een Yakuta, een hoofdknikkend poppetje voor in de auto en een flesje water.

Ik zal het maar weer eens zeggen, 11 uur in een vliegtuig zitten is niet leuk. Op de één of andere manier krijgen we het altijd voor elkaar om voor een schoppend blaag te zitten. Ouders, voed je kinderen op. Vliegtuigmaatschappijen, stop slaapmiddelen in het kinderdiner ofzo.

Op Heathrow mochten we nog een keer door de fantastische securitycheck. Gelukkig is alles op Heathrow zo slecht geregeld dat we daar fijn drie kwartier over deden. Een bijzonder slecht aangegeven en ongeïnformeerde shuttlereis bracht ons naar terminal 4 waar we na een tijdje wachten het vliegtuig naar Amsterdam pakten.

Omdat Maurits niet netjes zijn ongeluksbriefjes in een boom had gehangen was zijn koffer in de vliegtuig vervoermolen kwijt geraakt. Verder hadden we een voorspoedige en uiterst oncomfortabele reis.

Spoiler: de koffer wordt vandaag alweer bij hem thuis afgeleverd.

Om nog maar weer eens met een ontbijt mee te doen ging de wekker om 8:00. Na het ontbijt duurde het nog zeker twee uur voordat iedereen lang genoeg in een bad gelegen had om weer op pad te gaan. En dat mag ook, want de laatste twee dagen van de vakantie zijn de Choshi releksdagen.

In het teken van het releksen besloten we met de auto naar de kust te rijden met een professioneel geplaatste willekeurig punt op de kaart als einddoel. Na wat slingeren over weggetjes waar net geen twee autos elkaar konden passeren kwamen we bij een plezierhaventje met een recreatiestrandje. Het zomerseizoen was duidelijk voorbij want er waren alleen nog maar een paar vissers over en de rotzooi van de recreanten was ook duidelijk al een tijdje niet meer opgeruimd.

Na een wandeling over de pieren en golfbrekers hadden we de meest interessante dingen wel gezien en reden we naar de andere kant van het schiereiland om een nieuwe plek te vinden. De rest van het eiland leek echter alleen saaie rotskusten te zijn en we besloten een boek in het hotel te halen en terug te gaan naar de vuurtoren die we gisteren bezocht hadden on daar in de zon te gaan lezen. Zo bedacht zo gedaan en na een half uurtje zaten we op een rots aan het water te chillen.

Toen de zon onder begon te gaan en de zilte natte wind koud begon te worden reden we weer terug naar het hotel. Daar besloten we dat twee weken Japan precies genoeg is. Hoewel we ons enorm vermaakt hebben blijkt verwarring vor het eten en de leuk bedoelde Japanse onzin na een keer of 20 toch een stuk minder leuk dan in het begin.

Gisteren hebben we wat sprintjes getrokken in Richmond (slogan: “Better in every way”) en lanceertechnieken geoefend. Het blijkt dat je zo tot 54km/u komen kan op een vlakke weg zonder wind.

Film on-tip van de dag: zowel Ghost Rider als World Trade Center zijn heel erg slecht. Gemene deler: Nick Cage.

Na het wakkerwordritueel vervolgden we de reis naar Choshi, een klein kuststadje aan de oostkust van Japan in de provincie Chiba. Miyuki-chan informeerde ons dat het een uur of vier zou duren om ons doel te bereiken. Vanaf daar was het reije, reije en reije. Net na Tokyo was de benzine op en gingen we wat nieuwe halen. Tammo ging een stukje reije, en daarna ging ik nog een stukje reije.

Eenmaal in Choshi aangekomen was het hotel relatief snel gevonden. Een taalbarrière en 20 minuten later hadden we twee mooie kamers in het Sunshine Hotel. Het was inmiddels opgeklaard en daardoor zonnig genoeg voor een wandeling.

Vol goede moed besloten we naar de zee te wandelen. Na een tijdje lopen kwamen we een klein tempeltje op een heuvel tegen waar we de richting verifieerden. Fantastisch navigeerwerk van Team B bracht ons langs leuke woonwijken, velden en uiteindelijk een mooi strookje bos.

Na slechts twee uur door de brandende zon gewandelt te hebben was daar eindelijk de zee. Met een echte vuurtoren. We rustten een tijdje bij de zee en toen de zon onder begon te gaan liepen we naar het dichtstbijzijnde treinstationnetje om de boemel terug de stad in te nemen.

Terug in het centrum bleek het helemaal overspoeld te zijn met schoolmeisjes. Twee ervan keken ons aan tijdens het passeren verlegen aan en de éne fluisterde tegen de andere ‘sugoi’ [1], echte blanke mensen!

[1] Tof, cool, puik.

Uitgaan in Utsunomiya is heel leuk, maar de ochtend erna is vrij matig. Helaas was er niet veel tijd om bij te komen want de plastic ninjastad Edomura in Nikko stond op het programma. Daar aangekomen bleek het meer een soort openluchtmuseum dan een pretpark. Naast het bekijken van replica’s van het leven in de Edo periode waren er theateroptredens en acrobatische acts met ninjas. In de souvenirwinkel kochten we een doosje met ninjasnoepjes om later aan YAMANOI-san te geven als ‘puresento’.

Terug in het hotel deden we een kort middagdutje waarna we afscheid gingen nemen bij YAMANOI-san. Hier kregen we speldjes, ijsjes, gekke chipsstaven, postzegels en een blikje bier voor onderweg naar huis. Toen we beloofd hadden dat we zeker nog een keer terug zouden komen mochten we de bar verlaten en konden we weer terug naar het hotel.

In het hotel troffen tot ons plezier anime [1] aan op de televisie.

[1] Japanse tekenfilms

Om het touristische Nikkō met het weekend te mijden, gingen we op zoek naar het beste wat onze logeerplek Utsonomiya te bieden had. Na te bevestigen dat de tempel, het park en de reconstructie van het kasteel inderdaad daar niet bij hoorden, bleek dit wederom het nachtleven te zijn. Een curry restaurant zorgde voor voldoende vitaminen en dat de kleine salades niet volledig vulden was een zegen toen we alleen wat sake wilden drinken in het meest etnische barretje van de stad. Daar probeerde de uitbater namelijk uit te vinden wat bejitarian(1) betekent door ons verschillende soorten maki(2) voor te schotelen. Vissen, garnalen, krabben, haringen en octopussen bleken niet ok te zijn, maar komkommer, mierikswortel en wasabi wel. De stamgasten vermaakten zich ook uitstekend om onze vreemde gewoontes en leerden ons een afscheidsdansje met veel geklap in ruil.

Onze eigen stamkroeg Yamanoi was gelukkig aan de overkant van de straat. Daar dronken we wat whiskies en cocktails en beloofden morgen terug te komen voor we naar onze stamclub birdland verhuisden. Dit keer was het niet soulnight maar gewoon hiphop en de vijf negers van de stad waren allemaal aanwezig met een grote entourage van yiggers(4). Blij dat we een keer niet de slechtste dansers waren, raisden we the roof(5) en maakten veel vluchtige vrienden.

• [1] Vegetariër
• [2] Sushi gerold in nori(3)
• [3] zeewier bladen
• [4] Japanse hiphoppers
• [5] Je handen in de lucht gooien alsof het je niet kan schelen

Nadat de automatische telefoonwekservice die ons uit ons bed getingeld had kwamen we eindelijk gedeeltelijk tot leven. Vandaag moest er een kilometer of 40 gereden worden maar eigenlijk had niemand er echt zin in. Na een korte stop bij de Eleven, de plaatselijke supermarkt annex avondwinkel voor ontbijt gingen we op zoek naar onze auto. De auto was snel gevonden en de reis naar Nikko werd ingezet.

In Nikko bleek het een gaijin [2] paradijs en moest je voor elk klein tempeltje geld neerleggen. Na het kopen van een ‘alle tempels dagkaart’ liepen we de tempeltjes af in een sneltreinrecord. De commercialisatie van het eens authentieke dorp lag ons allemaal zwaar op de maag en ondanks het herhaaldelijk proberen kon niemand onder de indruk raken van de architectuur of het kleurgebruik binnen het tempelcomplex. De natuur waarin de gebouwen waren opgeslokt was des te interessanter.

Na het kopen van souvenirs voor het thuisfront ging de reis hotelwaards en we waren vrij ruim voor het avondeten weer terug. Maurits en Mo vielen in slaap op voorbereiding voor een avond gevuld met Jazz met een grote J. De eerste Jazzclub bleek reserveringen nodig te vinden en de tweede was vol. De kaart die ons alle jazzplaatsen van de stad zou aanwijzen was daarmee zo ongever uitgeput en we liepen de eerste de beste kroeg binnen met een groot ‘happy hour’ bord, genaamd ‘Birdland’.

Dit bord bleek een hele zee aan niet-Japanners aan te trekken en na een tijdje waren niet meer de enigen. De bediening was erg aardig en de persoon die zich als eigenaar voor deed bood ons na enkele biertjes nog een mooi bakje groenten aan.

Na het bezoek van Birdland gingen we nog snel even langs onze vriend YAMANOI alwaar we een stel dronken en jeugdige jongens en een gezinnetje aantroffen. Het dronken stel legde ons uit dat we eens specifieke lekkernij moesten nuttigen in een restaurant dat op een vleesbal leek. Maurits was verkocht, Mo en ik weten het nog niet zo net niet.

De moeder in Yamanoi startte net na sluitingstijd een kort gesprek dat uitliep tot 04:00 waarin ze alle details wilde weten van het leven in Japan door baka gaijin [3]. Toen we het idee kregen dat ze beter Engels sprak dan haar twee dochters die op magische wijze 27 waren geworden besloten we niet mee te gaan in het ingewikkelde plan waarbij wij haar dochters trouwden en een leuke avond zouden hebben. Morgen misschien weer meer.

• [1] Nikko is op de tweede plaats
• [2] Buitenlander
• [3] Gekke buitenlander