dwerg

De Britse mevrouw en TomTom sturen ons naar de dichtstbijzijnde benzinepomp, die we vervolgens vrij makkelijk halen.

Als we richting het zuidwesten naar de kust rijden slingeren we een beetje door de bergen. Onze eerste indrukken van het Zuidereiland zijn dat het hier een stuk rustiger is dan het Noordereiland. Het is regenachtig en de weg ziet er best droevig uit.

We stoppen bij een wegrestaurant ergens waar je geen wegrestaurant zou verwachten. Een Chinees echtpaar runt een soort Britse pub met allemaal bierreclame en jachtfoto’s aan de muur. Op de TV staat een soort wereld zender aan waar ze iedere 10 minuten nieuws uit een ander land laten zien.

Op de kaart zien we dat we bij Westport zeehonden zouden moeten kunnen zien. Dat klopt inderdaad. Zeehonden blijken een soort ononderscheidbare drollen op rotsen te zijn. Het is nat en Westport is een stom stadje. Arjan heeft een foldertje ergens opgevist over een grotavontuur onder leiding van gidsen. Het avontuur vertrekt vanuit Charleston, dus we rijden die kant op. Charleston is vrij klein en heeft een motel dus we stoppen daar.

De mevrouw die ons bij het motel helpt vertelt dat er eigenlijk bijna niets is in het stadje en dat de enige kans op eten de pub naast de deur is. De pub is een soort grote versie van wat we in Nederland een cafetaria noemen. Een kleine afscheiding onderscheidt het bar- en eetgedeelte.

Als Martijn vraagt of we een tafel voor drie kunnen krijgen barst de uitbater in lachen uit en duwt Martijn een ‘Reserved’ bordje in zijn handen met de boodschap een mooie tafel uit te zoeken. We kiezen uit een aantal ‘home-cooked’ maaltijden en bestellen er een halve liter ‘West-Coast’ bier bij. De uitbater vertelt een verhaaltje over de geschiedenis van de pub en een beetje over het dorpje.

Na onze maaltijd schuiven we aan bij de bar en bestellen nog wat bier. Het is vrijdag dus de locale bevolking begint binnen te stromen. De mevrouw van het motel, die zich inmiddels opgemaakt en omgekleed heeft, vertelt nog wat meer over de geschiedenis van het dorpje. Charleston blijkt een oud goldrush stadje te zijn. In de hoogtijdagen woonden er 16 miljard mensen (5000) en nu nog maar 14.5 (200). De goudmijnen schijnen onveranderd te zijn en open voor bezoekers. Dat gaat op de agenda voor de dag erna.

Onder het genot van een biertje zien we Arjan een potje pool verliezen tegen een locale jongen. Het is niet zo erg, want hij heeft een Nederlandse moeder dus Nederland wint alweer! Licht onder invloed gaan we terug naar onze kamer en vallen in slaap.