dwerg

Vroeg in ochtend rijden we weg uit Mount Manganui omdat we een druk programma hebben. Nadat we net Tauranga uitgereden zijn gaat het ‘er is iets mis met de motor, de versnellingsbak of de uitstoot’ lampje aan. De auto lijkt ook minder vermogen te hebben. We stoppen langs de weg bij een tuincentrum en bellen het verhuurbedrijf. Het verhuurbedrijf besluit de AA te sturen, dus daar gaan we in het cafe op wachten.

De AA meneer weet al snel te vertellen dat hij niets kan beginnen omdat hij een speciale computer nodig heeft om de diagnostische berichten van het motormanagement uit te lezen. Daar hebben we dus niets aan. We bellen het verhuurbedrijf weer en spreken af dat we een nieuwe auto krijgen.

Inmiddels rijdt de auto wel weer normaal dus we besluiten te gaan kijken bij de Vintage Auto Barn. Als we daar aankomen blijkt het niet meer te bestaan. In plaats daarvan staat er een grote kiwi en een soort toeristencentrum. We hebben vier uur niets te doen, dus we besluiten daar rond te gaan hangen. De enorm toeristisiteit van het geheel is overweldigend. Daarom sturen we snel ansichtkaarten naar huis.

Op de afgesproken plek moeten we uiteindelijk nog een uur wachten voordat ze met een grote oplegger een nieuwe auto komen brengen. Het is maar goed dat ze een oplegger hebben, want de accu is leeg van CD’s luisteren. Inmiddels is het al half vijf en is het te laat om ons dagprogramma af te werken.

Van Te Puke rijden we naar Devil’s Gate, een ‘thermale omgeving’ met zwavelbronnen. Op de snelweg vragen we ons af waarom het zo naar koeien ruikt, maar dat blijkt de zwavel te zijn. We lopen een uur door het park totdat we misselijk zijn. De Nederlandse vertaling van de rondleiding is hilarisch.

Daarna rijden we verder naar Rotorua, waar we besluiten in een fusion restaurant te eten. Ze zijn er niet helemaal uit of ze Japans of Koreaans zijn, maar het eten lijkt allemaal Koreaans. Rotorua stinkt, maar we hebben helaas geen tijd meer om verder te rijden.

Aan een lange weg met allemaal foute motels zoeken we de foutste: Rose Court Motel. Buiten stinkt het naar zwavel, binnen naar rozentalkpoeder. De meneer van het motel oreert bijna twintig minuten over wat er allemaal in de buurt te doen is, maar daar hebben we eigenlijk helemaal geen tijd voor aangezien we de dag er na weer verder rijden.