dwerg

De Britse mevrouw en TomTom sturen ons naar de dichtstbijzijnde benzinepomp, die we vervolgens vrij makkelijk halen.

Als we richting het zuidwesten naar de kust rijden slingeren we een beetje door de bergen. Onze eerste indrukken van het Zuidereiland zijn dat het hier een stuk rustiger is dan het Noordereiland. Het is regenachtig en de weg ziet er best droevig uit.

We stoppen bij een wegrestaurant ergens waar je geen wegrestaurant zou verwachten. Een Chinees echtpaar runt een soort Britse pub met allemaal bierreclame en jachtfoto’s aan de muur. Op de TV staat een soort wereld zender aan waar ze iedere 10 minuten nieuws uit een ander land laten zien.

!zeehonden (Zeehonden)!

Op de kaart zien we dat we bij Westport zeehonden zouden moeten kunnen zien. Dat klopt inderdaad. Zeehonden blijken een soort ononderscheidbare drollen op rotsen te zijn. Het is nat en Westport is een stom stadje. Arjan heeft een foldertje ergens opgevist over een grotavontuur onder leiding van gidsen. Het avontuur vertrekt vanuit Charleston, dus we rijden die kant op. Charleston is vrij klein en heeft een motel dus we stoppen daar.

De mevrouw die ons bij het motel helpt vertelt dat er eigenlijk bijna niets is in het stadje en dat de enige kans op eten de pub naast de deur is. De pub is een soort grote versie van wat we in Nederland een cafetaria noemen. Een kleine afscheiding onderscheidt het bar- en eetgedeelte.

Als Martijn vraagt of we een tafel voor drie kunnen krijgen barst de uitbater in lachen uit en duwt Martijn een ‘Reserved’ bordje in zijn handen met de boodschap een mooie tafel uit te zoeken. We kiezen uit een aantal ‘home-cooked’ maaltijden en bestellen er een halve liter ‘West-Coast’ bier bij. De uitbater vertelt een verhaaltje over de geschiedenis van de pub en een beetje over het dorpje.

!gereserveerd (Gereserveerd)!

Na onze maaltijd schuiven we aan bij de bar en bestellen nog wat bier. Het is vrijdag dus de locale bevolking begint binnen te stromen. De mevrouw van het motel, die zich inmiddels opgemaakt en omgekleed heeft, vertelt nog wat meer over de geschiedenis van het dorpje. Charleston blijkt een oud goldrush stadje te zijn. In de hoogtijdagen woonden er 16 miljard mensen (5000) en nu nog maar 14.5 (200). De goudmijnen schijnen onveranderd te zijn en open voor bezoekers. Dat gaat op de agenda voor de dag erna.

Onder het genot van een biertje zien we Arjan een potje pool verliezen tegen een locale jongen. Het is niet zo erg, want hij heeft een Nederlandse moeder dus Nederland wint alweer! Licht onder invloed gaan we terug naar onze kamer en vallen in slaap.

Vandaag gaan we van het Noordereiland naar het Zuidereiland drijven. In een boot, en de auto gaat ook mee. Aangezien ze in Wellington een parkeerbeleid hebben moeten we de auto van zijn tijdelijke goedkope parkeerplaats terughalen naar het hostel en daar weer opnieuw betalen. Aangezien om 7:30 mijn pillenwekker afging en ik daarna te sacherijnig was om nog verder te slapen is die eer aan mij.

Als we alles weer de auto in geladen hebben spreken we af met Gur in een koffietent die “Mignight Espresso” heet. Het is een soort Vrankrijk koffieplek met best goede koffie. We zien daar en passant nog een stuk van de stad die we nog niet gezien hadden. Een stuk leuker dan het centrum eigenlijk.

Mensen in “grote steden” in Nieuw Zeeland kunnen echt geen auto rijden, zelfs de Politie niet.

Op aanraden van Gur rijden we een rondje langs de baai en terug door de stad naar de veerboot. We zijn hier natuurlijk weer een uur te vroeg. We checken in en krijgen rare plastic plakjes. Een soort van incheckbewijspeddels. Om het uur te doden lopen we naar het treinstation, op zoek naar koffie en vermaak. De dag ervoor hebben we geleerd dat treinen eigenlijk nauwelijks gebruikt worden in Nieuw Zeeland, iets met privatisering en winst. Voor een toeristische attractie rijden er nog best veel treinen, dus dat zal ook allemaal wel meevallen.

Na een paar pagina’s New Scientist kunnen we de veerboot op. Het interieur lijkt op een goedkope pokertent met een glazen bioscoop in het midden. Op het bovendek kan je naar gekooide schapen en de zee kijken. Martijn en Arjan praten een tijdje met een meisje uit de Verenigde Staten. Na de rest van de New Scientist of ongeveer vier aard-uren kunnen we vanaf het bovendek de heuvels van het Zuidereiland zien. Door een soort van baai varen we Picton binnen.

!veerboot_schapen (Schapen in een kooi)!

In Picton is volgens ons niets dus we slingeren de bergen in en rijden verder over Staatshoofdweg Nummer 1 naar het zuidenQueen Charlotte Drive naar het westen. Na een tijdje komen we bij nog meer niets: Havelock, een stadje met ongeveer 20 inwoners. En dan wordt het spannend. In overdrachtelijke zin dan.

De benzinepomp in Havelock is gesloten en we kunnen best benzine gebruiken. Na kort beraad besluiten we dat het al te laat is om nog verder te gaan dus we rijden 100 meter terug naar het Havelock Garden Motel. Het benzineprobleem zal tot morgen moeten wachten.

Door een smalle oprit rijden we een soort nagemaakt stukje Brits platteland binnen. Een Britse mevrouw staat ons te woord en we krijgen een sleutel voor een erg pittoresk motelletje. Er staan een stuk of vijf gebouwen verspreid langs een grote tuin met bomen en gras. Naast de receptie is een klein vijvertje waar een eend naast staat te schreeuwen. Volgens de folder zouden er twee eenden moeten zijn, maar ik durf niet te vragen wat er met de andere gebeurd is.

!havelock_motel (Havelock motel)!

De Britse mevrouw vertelt dat de na het kelderen van de benzineprijzen in Nieuw Zeeland (echt alles is omgekeerd) veel benzinepompen failliet zijn gegaan. De eigenaar van deze specifieke pomp had ook nog ‘nasty’ dingen gedaan. De details werden ons helaas onthouden maar de pomp en nog enkele andere gebouwen werden verkocht door de overheid.

We eten in het restaurant vlak naast het motel. Het meisje probeert ons mosselen aan te smeren, want dat blijkt de locale delicatesse te zijn. We geven niet toe.

Na het eten lopen we een kort rondje door het dorp maar er is echt helemaal niets te doen. Terug in ons tijdelijke huisje kijken we een stomme film. Eentje die niet leuk is maar wel met geluid.

Het hostel heeft een hele fijn wasruimte en omdat we inmiddels al best veel vies wasgoed verzameld hebben nemen we de lift naar de bovenste verdieping en stoppen onze rommel in de wasmachine. Tijdens het wassen gaan we snel koffie en ontbijt halen.

Als onze was significant, doch niet compleet schoon, gewassen is wandelen we naar het Te Papa museum in Wellington. Het blijkt zo ongeveer aan de andere kant van een grote parkeerplaats te zijn, dus dat is in ieder geval makkelijk.

Het museum gaat over het culturele en geografische erfgoed van Nieuw Zeeland. Van Gondwana tot nu in zes uur zegmaar. Het is eigenlijk best een zielig verhaal zoals wel vaker met geschiedenis. Over het verval van betere tijden, het uitsterven van diersoorten en natuurlijk de onderdrukking van de Maori. Er zijn gelukkig ook mooie dingen: Gravuren van Albrecht Dürer, Espresso di Manfredi en meisjes die koffie voor je inschenken.

!wellington_hood_street (Hood Street – No Exit)!

’s Avonds spreken we af met Gert-Jan en Willemijn. Gert-Jan is een gemigreerde ex-collega van Martijn en Willemijn is zijn levenspartner. Van Gert-Jan dus, niet van Martijn. Met ons vijven gaan we eten in Yakitori, waar je allemaal yakitori en sushi kan eten. Het is behoorlijke pokkeweer en Gur (zoals we Gert-Jan achter zijn rug zijn gaan noemen) legt uit dat er een ingewikkelde samenwerking is tussen heuvelruggen, hoge en lage wind, shamans en wolken. Ok, misschien geen shamans. Het gevolg is dat het in één deel van de stad kan regenen en in een ander deel de hele dag droog kan zijn.

!wellington_gur (Tuw-tie-duw)!

Men zet de avond voort in een kroeg die Mighty Mighty heet. Volgens Hippie waren er nauwelijks toeristen, maar dat was niet waar.

Iedereen heeft ons vertelt dat het Zuidereiland veel mooier is dan het Noordereiland dus we krijg de kriebels om verder te gaan. We rijden met een omweg langs een skigebied naar het zuiden over hoogweg 1 richting Palmerston North. Er is veel te zien, maar er gebeurd onderweg niet zo veel.

!in_de_auto (In de auto)!

Als we in Palmerston aankomen blijkt het een behoorlijke pauperstad te zijn. De Lonely Planet noemt het een studentenstad, andere mensen refereren er aan als ‘de achterbuurt van Nieuw Zeeland’. Na een kort rondje door de stad besluiten we toch door te rijden naar Wellington.

Bij een bordje dat een rustplaats en museum aangeeft stoppen we voor koffie. Er blijkt behalve een koffietent inderdaad ook een museum te zijn. De koffiemevrouw lijkt rechtstreeks uit de Margriet te komen. Het woord Brocante.

Het museum is een soort kringloopcentrum, het is helemaal volgestopt met spullen uit de jaren ‘50. Verder hebben ze een model van een slagschip met swastika’s erop. Er staat een bord met een uitleg over de enige echte Nieuw Zeelandse auto die ooit gemaakt is.

Tegen de avond komen we aan in Wellington. Druk verkeer en betalen voor parkeren, het lijkt wel een echte stad. We besluiten te gaan informeren bij de locale Youth Hostel Association voor een slaapplaats. Het meisje achter de balie legt uit dat het gebouw ook echt een hostel is, wie had dat ooit kunnen denken? We hosselen een kamer en een overtocht met de pont naar Picton voor de dag na de volgende.

Het hostel is inderdaad echt een hostel. De kamer is zo klein dat we om en om ons koffer open moeten doen. We eten in een net iets te luxe uitziend restaurantje, het eten en de wijn is perfect in orde. De ober lijkt een beetje van streek, misschien omdat we er een beetje wild uitzien van het reizen?

’s Ochtends gaan we snel weg uit Rotorua omdat het stinkt. Onderweg komen we langs de Lady Knox Geiser en omdat we toevallig op tijd zijn voor de voorstelling besluiten we er te gaan kijken. In een soort theateropstelling hebben zich een grote groep toeristen verzameld. Met behulp van een zak vol zeepjes wordt om precies 10:15 de geiser tot spuiten gebracht. Daarna gaan we weer weg.

De volgende stop is Huka Falls. We kopen vieze koffie in blikjes van oude vrijwilligers. De rivier wordt gebruikt voor het opwekken van stroom, hetgeen goed is voor 15 procent van de totale elektriciteit in het zuidelijk halfrond. Of in ieder geval van Nieuw Zeeland. Pinguins zetten niet zo vaak koffie.

Via Taupo rijden we naar een dorp bij Mount Ruapehu. Onze road atlas vertelt ons dat Mount Ruapehu gebruikt is als Mount Doom in The Lord of the Rings. Wat je tegenwoordig wel niet allemaal voor nuttige informatie uit een wegenkaart kan opdoen. We stoppen bij het ‘Chateau’ op de berg, wat een erg duur hotel blijkt te zijn. Als we zien dat er een dresscode is voor het restaurant besluiten we verder te kijken in het dorp. Daar kunnen we voor een prikje een chalet te kunnen huren. De keuze is snel gemaakt.

!mount_doom (Mount Doom naast ons chalet)!

Martijn trekt zijn wandelschoenen weer aan en we beginnen een wandelroute van twee uur door het gebied om de chalet heen. Ondanks dat we steeds op Martijn moeten wachten en een omweg van 25 minuten maken, komen we toch na twee uur weer terug bij het chaletje. De mooiste wandeltocht die we tot dan toe gemaakt hebben.

!ruapehu_vlakte (Ruapehu vlakte)!

!ruapehu_waterval (Ruapehu waterval)!

’s Avonds eten we in een restaurant naast ons chalet, het eten is best vies en we zijn er niet blij mee. Het chalet blijkt veel huisstofmijt te hebben dus ik ga slapen met rode oogjes.

Vroeg in ochtend rijden we weg uit Mount Manganui omdat we een druk programma hebben. Nadat we net Tauranga uitgereden zijn gaat het ‘er is iets mis met de motor, de versnellingsbak of de uitstoot’ lampje aan. De auto lijkt ook minder vermogen te hebben. We stoppen langs de weg bij een tuincentrum en bellen het verhuurbedrijf. Het verhuurbedrijf besluit de AA te sturen, dus daar gaan we in het cafe op wachten.

De AA meneer weet al snel te vertellen dat hij niets kan beginnen omdat hij een speciale computer nodig heeft om de diagnostische berichten van het motormanagement uit te lezen. Daar hebben we dus niets aan. We bellen het verhuurbedrijf weer en spreken af dat we een nieuwe auto krijgen.

Inmiddels rijdt de auto wel weer normaal dus we besluiten te gaan kijken bij de Vintage Auto Barn. Als we daar aankomen blijkt het niet meer te bestaan. In plaats daarvan staat er een grote kiwi en een soort toeristencentrum. We hebben vier uur niets te doen, dus we besluiten daar rond te gaan hangen. De enorm toeristisiteit van het geheel is overweldigend. Daarom sturen we snel ansichtkaarten naar huis.

!kiwi-martijn (Martijn bij Kiwi 360)!

Op de afgesproken plek moeten we uiteindelijk nog een uur wachten voordat ze met een grote oplegger een nieuwe auto komen brengen. Het is maar goed dat ze een oplegger hebben, want de accu is leeg van CD’s luisteren. Inmiddels is het al half vijf en is het te laat om ons dagprogramma af te werken.

Van Te Puke rijden we naar Devil’s Gate, een ‘thermale omgeving’ met zwavelbronnen. Op de snelweg vragen we ons af waarom het zo naar koeien ruikt, maar dat blijkt de zwavel te zijn. We lopen een uur door het park totdat we misselijk zijn. De Nederlandse vertaling van de rondleiding is hilarisch.

!zwavel (Zwavel uit de grond)!

Daarna rijden we verder naar Rotorua, waar we besluiten in een fusion restaurant te eten. Ze zijn er niet helemaal uit of ze Japans of Koreaans zijn, maar het eten lijkt allemaal Koreaans. Rotorua stinkt, maar we hebben helaas geen tijd meer om verder te rijden.

Aan een lange weg met allemaal foute motels zoeken we de foutste: Rose Court Motel. Buiten stinkt het naar zwavel, binnen naar rozentalkpoeder. De meneer van het motel oreert bijna twintig minuten over wat er allemaal in de buurt te doen is, maar daar hebben we eigenlijk helemaal geen tijd voor aangezien we de dag er na weer verder rijden.

’s Ochtends besluiten we Mount Maunganui op te gaan lopen. Hij is 232 meter hoog en daarom niet de titel berg waard. Martijn trekt vol goede moed zijn nieuwe wandelschoenen aan. We lopen de boulevard af en komen aan de voet van de heuvel. Het is zaterdag, dus we zien overal mensen hardlopen en wandelen. Op de heuvel grazen schapen die nauwelijks opkijken als we langslopen. Na ongeveer vijf minuten lopen begint Martijn te zuchten en te steunen, het lijkt er op dat we onze geplande tijd van vijftien minuten tot de top niet gaan halen. Links en rechts worden we door oude mensen, kinderen, rolstoelen en schildpadden ingehaald.

!heuvel (Op de heuvel)!

Aan de westzijde van de heuvel kunnen we over de hele baai uitkijken, erg mooi. Op de heuvel begint een klein bos. Pas op de top houdt het bos weer op. Martijn is totaal uitgeput, dus we pauzeren even. Daarna lopen we naar beneden en langs het strand richting het dorp.

Ik besluit een surfbroek te kopen voor als we nog een keer besluiten te gaan zwemmen. Het is fantastisch weer en ik heb het idee dat het de hele vakantie zo zal blijven.

De locale jeugd heeft belachelijk luidruchtige auto’s met spoilers. Het merendeel daarvan lijkt te koop te zijn. Recessie? Ze rijden rondjes door het dorp, er is blijkbaar weinig te doen. Arjan leert later dat de jongeren hun nummer op de auto zetten in de hoop dat ze door een meisje gebeld worden.

’s Middags besluiten we een uitje te maken omdat we het dorp, het strand en de heuvel nu wel gezien hebben. We rijden naar McLaren Falls. Daar kijken we naar rivier waar allemaal water op rotsen neerstort. Als we daarmee klaar zijn maken we een korte wandeling door het bos.

!waterval (Brug bij waterval)!

We eten buiten bij een klein Italiaans restaurantje, het valt een beetje tegen ten opzichte van de avondmaaltijd van de dag ervoor.

’s Ochtends rijden we in Wangamata naar een kleine supermarkt in het dorp. Daar ontmoeten we een export-Nederlander. Hij heet John, wat waarschijnlijk een verbastering van Jan is. In de jaren ’50 is hij verhuisd naar Nieuw Zeeland om hier een juwelier te worden.

Nadat we eten voor onderweg hebben ingeslagen gaan we terug naar het huis van de familie Smith. We hebben tijd te doden tot een uur of drie, dus we besluiten in het dorp en op het strand rond te gaan lopen. Het strand is een paar minuten van het huisje en ligt aan de Stille Oceaan.

Als we terug komen bij het huisje blijkt de familie Smith aangekomen te zijn. We nemen afscheid en op aanraden van John rijden we richting langs Waihi om naar de goudmijn te kijken. John en Jill komen allebei uit Waihi, en toen ze kleine kinderen waren was de goudmijn nog een heuvel van een paar honderd meter hoog. Als we er aankomen blijkt het inmiddels een gat van 800 honderd meter in de grond te zijn.

!mijn (Mijn)!

Via Bethlehem en Judea komen we uiteindelijk in Tauranga. We kopen voor de zekerheid een TomTom bij de locale Dick Smith, hetgeen gepaard gaat met veel hilariteit aangezien de verkoopster hem los moet maken van het display. Tauranga blijkt niet zo heel interessant te zijn. Met behulp van de navigatie rijden we naar Mount Maunganui, wat eigenlijk een heuvel op een klein schiereiland blijkt te zijn. En dus geen berg.

In Mount Maunganui stoppen we bij een willekeurig motel en huren een familie appartement. Het is een erg ruim appartement voor een schappelijke prijs. Het beste eraan is eigenlijk dat het ongeveer 50 meter van de zee is.

’s Avonds lopen we het dorp in en besluiten bij een klein visrestaurant, 2 Small Fish, te gaan eten. Het is de beste vis die ik in tijden gegeten heb.

We zijn inmiddels alweer thuis, maar ik zal verder gaan met het hele verhaal in delen te posten.

Na meer dan 12 uur geslapen te hebben zijn we nog steeds een beetje moe maar wel een beetje meer aangepast aan de locale tijd. We ontbijten bij een klein koffiehuis / bakkerijtje in de buurt van de haven. Daarna halen we onze koffers op en gaan met een taxi richting de autoverhuur.

De vrouw bij de autoverhuur is gek. Ze snapt niets van het Nederlandse rijbewijs en weigert naar het internationale rijbewijs te kijken. Ze geeft ons een gratis wegenkaart mee en tekent wat imaginaire deukjes en steenslag op het beschadigingsformulier zodat we daar in ieder geval geen problemen mee krijgen. Martijn noemt het service, ik vind haar nog steeds gewoon gek.

Ouders van een collega van Martijn hebben ons aangeboden om een of meer dagen in hun vakantiehuisje te blijven slapen in Wangamata. We rijden naar Mission Bay, een wijk in het noorden van Auckland. Daar worden we vrolijk begroet door John en Jill Smith. John legt uit hoe we bij het huisje moeten komen en we krijgen lunch aangeboden. John en zijn vriend Quinten (die op bezoek is uit Canada) zitten behoorlijk de praatstoel, zoals sommigen zouden zeggen.

Na de lunch rijden we naar Wangamata. Onderweg stoppen we in Miranda Hot Springs om een tijd in het zwembad met natuurlijk (zout) geiserwater te liggen.

!miranda (Miranda hotsprings)!

Een bochtig circuit door de heuvels en bergen brengt ons naar Wangamata. Je mag op deze weggetjes 100 rijden, maar het is al snel duidelijk dat je dat in de praktijk niet haalt. Als ik na een tijdje rijden de smaak te pakken krijg van het rijden in een rechtshandige auto wordt het bochtenwerk steeds leuker. Martijn en Arjan vinden van niet.

Na in totaal twee en een half uur rijden komen we bij het huisje aan. Aangezien er buiten seizoen in het dorpje maar ongeveer 4000 mensen wonen blijken alle restaurantjes al gesloten te zijn, dus we eten in een hamburgertentje.

Ongeveer 30 uur na ons vertrek uit Amsterdam zijn we dan eindelijk in Auckland. We zoeken een taxi en rijden naar ons eerste hotel. Op straat zien we kinderen in schooluniform en de ochtendspits. Het is fantastisch weer.

Ons hotel blijkt een soort vreemde mix tussen een hostel en een hotel. We stallen onze tassen en lopen de stad in. Ons hotel lijkt in een soort Asiatown te liggen en er zijn overal sushi bars en Koreaanse eethuisjes.

We lopen een stukje door en vinden een Starbucks. Daar kopen we een sloot koffie en zoetigheid. De lentezon is inmiddels al vrij fel. Martijn beweert dat hij zijn hoofd kan voelen verbranden.

Na wat omzwervingen komen we in een stadspark terecht bij een universiteit. In het park worden we een aantal keer aangezien voor locale mensen, waar Hippie erg tevreden mee is.

!park (In het park)!

We eten bij een Belgisch biercafe. Daarna gaan we vroeg slapen, want we zijn moe.

“Heb je de WC gezien? Hij is zo groot als een kribbe. Je kan Jezus er in leggen en over hem heen pissen.” – Arjan

Op een achterlijk warme Oktoberdag, de dertiende om precies te zijn begint dit verhaal. Het is een verhaal met een staartje, en ook zonder staarten. Als je begrijpt wat ik bedoel.

!koffer (Koffer)!

Rombout, de vader van Martijn, rijdt ons richting Arjan. Daarna rijden we verder naar Schiphol. Zonder al te veel moeite checken we onze baggage in en lopen naar de vertrekhal. Ondanks de huiden (Martijn’s wandelschoenen) en de diverse hormonen die we mee slepen komen we zonder problemen langs de douane.

In het vliegtuig constateren we dat er bij de KLM niet veel veranderd is. De stewardessen zijn sinds de jaren ’70 hetzelfde gebleven, letterlijk, het bestek is nog steeds van metaal en mensen weten nog steeds niet wat vegetarisch eten is. Tijdens de vlucht blijven we wakker omdat het nog geen nacht is. Buiten wordt het heel snel nacht en weer dag. Nadat Hippie succesvol de namen van de secretaresses verpleegsters serveersters stewardessen genoteerd heeft landen we in Shanghai, de Volksrepubliek van China.

“De Chinese faalt met de interne telefoon, maar ze heeft wel op mijn teen gestaan. Ik denk dat ze me leuk vindt.” – Arjan

Op Shanghai moeten we overstappen naar Auckland, Nieuw Zeeland. Jammergenoeg moeten we daar voor drie minuten in een bus zitten naar een andere terminal (blijkt later). Kaartje invullen, douane, problemen met e-ticket nummers vinden, een doolhof aan trappen en deuren verder zijn we in een hal. Hier blijkt dat we onze baggage zelf moeten doorchecken in plaats van dat ze automatisch naar het volgende vliegtuig gaan. Gelukkig kwamen we daar achter, anders hadden we nu geen koffers gehad. Twee-en-een-half uur, nog meer trappen en een bus later komen we dan eindelijk in de vertrekhal.

Air New Zealand blijkt veel gezelligere stewardessen te hebben, persoonlijke video in de 777 en grappig eten. Martijn en Arjan proberen Indiana Jones synchroon te kijken door steeds tegelijk de film te starten en te pauzeren. We proberen allemaal een beetje te slapen en rond zes uur in de ochtend locale tijd zetten we de daling in.